دومين همايش سراسري دره نوردي

نمی دونم چی بگم

زلزله اخير آذربایجان همه مارو طوری غافلگیر و متاسف کرد که شیرینی المپیک رو فراموش کردیم. این مصیبت رو همه تسلیت می گم.

مطمئن نبودم اصلا بخوام چيزي بنويسم يا به احترام رفتگان سكوت كنم. اما نشد ننويسم. نه براي كسي كه اينبار براي خودم. وقتي عكس بي پناهان معصومي را مي بينم دلم ريش ريش مي شه. خدا به همه صبر بده. اما بذاريد طور ديگه به موضوع نگاه كنم. حتي براي لحظاتي. فقط براي يك لحظه به اين فكر مي كنم كه زلزله اي كه دير و زود داره ولي سوخت و سوز نداره، اگر كمي ديرتر يا زودتر ميومد مثلا نيمه شب كه همه در خونه هاي خودشون خواب بودند اتفاق مي افتاد شايد خساراتش خيلي بيشتر مي بود. نه! نمي خوام بهش فكر كنم.

سئوال

کسی در این مورد چیزی می دونه؟